De 12 boeken van 2025 (2/3)

Eerder dit jaar in Feeling, nu op This Is How We Read: de beste boeken van 2025 volgens redactrice Barbara. Na de Japanse sensatie, de doodzieke dichteres, de Italiaanse mooiprater en de genadeloze Argentijnse (aanbevolen in 1/3) tipt ze vandaag vier bijkomende boeken die je niet mag missen…

De namen – Florence Knapp (HarperCollins)

Cora durft haar gewelddadige man niet te verlaten, maar bij de geboorte van hun zoon staat ze voor een keuze. Noemt ze het kind Gordon, naar haar hatelijke echtgenoot? Of toch liever Julian of Bear? Deze roman – die in 20 landen verschijnt – onderzoekt hoe kleine beslissingen ons leven ingrijpend bepalen.

What’s in a boy’s name? Misschien wel zijn beroep of zijn kijk op vrouwen.

Knapp vertelt drie versies van eenzelfde jongensleven en speelt daarbij slim met echo’s en verschillen.

Het gore lef – Sarah Arnolds (Das Mag)

Uitgeverij Das Mag staat bekend om z’n neus voor talent en dat is terecht, zo bewijst de debuutbundel van Sarah Arnolds. De Nederlandse geeft haar openingsverhaal de titel ‘Je vriendin koopt een vis op de markt’ en neem het van ons aan: je raadt in geen 100 jaar wat ze van plan is met die vis. Arnolds schrijft fris en laconiek proza, grappig en gedurfd.

Haar personages (zieke vaders, studenten Russisch…) zijn geloofwaardig, maar gedragen zich excentriek. Ze hebben gewoon dat ‘gore lef’.

Voor mij was Sarah Arnolds dé nieuwe stem van het afgelopen jaar. Haar laconieke stijl doet enigszins denken aan het proza van Nadia de Vries, maar Arnolds verrast me met minder drama toch sterker (drievoudig compliment). Het langste verhaal van de bundel, ‘Brand’, vind ik het beste. Het verklaart de titel van de bundel (zoek maar op, p. 49) en ik zette een kruisje (‘herlezen’) naast o.a. deze passages:

“Ik hoopte op een toevoer van nieuwe, interessante gedachten. In plaats daarvan moest ik het al jaren met dezelfde doen. Iemand zei een keer dat ik een dagboek zou moeten bijhouden en ik dacht, oké, cool, maar

toen ik mijn gedachten had opgeschreven kon ik wel huilen. Ze zien staan op papier bevestigde alleen maar wat ik ergens altijd al had vermoed: ik had er te weinig, en wat ik wel had was niet zo best.”

“Het woord fantasie viel vaak als mensen het over neuken hadden, was me opgevallen. Zelf betwijfelde ik of je echt van fantasie kon spreken als het aantal opties waaruit je kon kiezen zo beperkt was. Erin, eruit. Stiekem of in het openbaar. Met iemand die je goed kent, met iemand die je niet kent. Dat zijn zo ongeveer de vakjes waarin je vrijwel elke fantasie kan onderbrengen. Neuken heeft weinig kleur en zelden een onverwacht einde. Zijn er mensen die eraan beginnen en dan denken: benieuwd hoe dit afloopt? Als fantasie gaat over het verzinnen van nieuwe dingen, dan loopt daar iets een beetje scheef als je het mij vraagt. Neuken leek me daardoor het tegenovergestelde van alles wat ik wilde in dit leven: iemand worden die interessante gedachten had.”

Toen ik in het decembernummer mijn drie ab-so-lute topboeken van 2025 moest aanduiden, kreeg de verhalenbundel van Sarah Arnolds een plek op het ereschavot.

Als de dieren – Lieselot Mariën (Das Mag)

Zeven maanden na de geboorte van haar zoontje stelt Lieselot Mariën vast dat er in haar huis een vrouw rondloopt die haar kleren draagt en voor haar kind zorgt. Maar waar is zijzelf naartoe? Met een adembenemend stijlgevoel reconstrueert Mariën de periode van haar prille moederschap. Ze werpt licht op haar persoonlijke duisternis met zijsprongen over octopussen en de Soemerische godin Inanna. Onthutsend en origineel.  

De zomer toen – Lieven Stoefs (Pelckmans)

Mannen onder elkaar, hoe verloopt dat? Lieven Stoefs – met z’n debuut genomineerd voor de Bronzen Uil – onderzoekt het in zijn semi-autobiografische tweede roman. In korte zinnen vol poëtische beelden ontleedt hij de dynamiek tussen drie broers, vijf vrienden en tussen imperfecte vaders en gevoelige zonen. De verteller is de spin in het web én de eeuwige buitenstaander. Stoefs’ openhartigheid imponeert.

PS: Meer mooie boeken van 2025, een prijswinnende column die verdacht veel lijkt op een kort verhaal en het meest literaire hotel van Oostende.