Column

Column op woensdag: Erwin

Tijdens de zomer presenteert This Is How We Read elke woensdag een genomineerde tekst van onze columnwedstrijd 2025. Deze week denkt Karolien na over eindtermen biologie.

Hoe zou het nog met Erwin zijn?

Ik zou hem willen vertellen dat ik vandaag een kind heb laten huilen.
En een ander kind heb afgeblaft. Het kind dat graag een hond wil notabene en waartegen ik zeg dat hij dat later zelf maar moet beslissen als hij groot is en we niet langer onder één dak wonen.

Ik heb vandaag een man doen wankelen. Mijn lief.
Hij legt de kinderen in bed vanavond. Dat is lief, zoals een lief hoort te zijn. Ik zou als lief van hem ook lief moeten zijn. Maar vandaag is dat mislukt. Ik heb mezelf in bed gelegd.
In plaats van een kind zit er een IPad op mijn schoot.
En ik schrijf.
Dit.
Terwijl ik bloed.
Daar.

Onlangs bij de dokter geloofde ze me niet. Mijn symptomen werden vriendelijk weggewuifd voor twintig euro. Vijf minuten later stond ik weer op de stoep. Onzeker.

Mijn gynaecoloog zag het anders. Ze zoekt mee. Ze luistert.
Want ik blaf tegenwoordig vaak. Mijn cyclus verkort. Mijn buik verzamelt vet. Mijn hart klopt harder. Mijn humeur is humeuriger.

Het klinkt bijna zo onschuldig als een lieveheersbeestje.
Maar het is een onheilspellend onzichtbaar ding, dat met de tijd je gestel binnensluipt.

De perimenopauze.

Ik hunker naar de kennis van oudere vrouwen. Ik verlang naar hun woorden over hoe dat allemaal zal gaan en hun sussende stemmen dat het allemaal wel beter wordt, terwijl ze hun vet over de broekrand draperen en hun dunner wordende haar in de wind slaan om volumineus voor de dag te komen.

Over dat kleine insect, de perimenopauze, had ik graag geleerd tijdens de biologieles.

Het enige wat ik mij nog kan herinneren van die lessen, is de leerkracht die zich tot een medeleerling richt en vraagt ‘Erwin, wat verandert er bij de meisjes?’.
‘De poep’ had Erwin geantwoord in het plaatselijke dialect.
Het antwoord deed de hele klas schudden.

Maar Erwin had gelijk. De poep heeft sindsdien verschillende vormen aangenomen. Van rond naar hoekig. Soms omgekeerd. Zelfs ‘parallelogramachtig’.

EN WAT HEB JE DAN AAN WISKUNDE EN WETEN WAAR DE NIJL LOOPT ZUHAL?
Dat heel lang geleden, langer geleden is dan gisteren en we nu en later ouder zijn en morgen nieuwer is dan gisteren?

Terwijl ik mij vroeger, heel lang geleden, nieuwer voelde dan nu…

In gedachten recht ik mijn rug. Mijn afhangende schouders krijgen plots spieren als een hulk. Ik scherp mijn stem en zeg luid: ‘Luister eens, Zuhal…’
Hormonale eindtermen, hormonaal leiderschap, hormonaal ouderschap.
Dat is wat ik en vele meisjes en vrouwen van alle leeftijden elke maand nodig hebben.

En ook Erwin en alle andere mannen. Hoe zou het nog met hem zijn?


Als illustrator verbeeldt Karolien Vanderstappen woorden, teksten en zinnen van anderen. Maar sinds ze in het midden van haar leven beland is, roepen de eigen woorden steeds (of weer) harder. Ze staat graag met beiden in de arena. Woord en beeld samen. Een tijger die praat is haar lievelingsdier.