Column op woensdag: stickerwoede

Tijdens de zomer presenteert This Is How We Read elke woensdag een genomineerde tekst van onze columnwedstrijd 2025. Deze week is Claire sceptisch over stickers.

Er is veel concurrentie op de lange lijst van dingen die mij mateloos irriteren. Geloof me: het is drummen.

Smakgeluiden, de kleur grijs, Tiroller-outfits, mannen met lange baarden die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een geitenboerderij zijn ontsnapt, bermuda’s gecombineerd metwitte sokken en sandalen, deugdpronkers, schlager en tomorrowland muziek, aardappelkroketten (ja, echt waar), yoga, het woord “comfortzone”, asperges, mensen die bij alles “o my god” roepen, jengelende koters, bergen die mijn uitzicht verpesten, gepersonaliseerde nummerplaten, mierenneukers, overdrijvingen en te lange opsommingen.

Aan keuzes geen gebrek. Ergernissen groeien overal als onkruid. Als een doorn in mijn oog.

Maar er is één ding dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Iets kleins, maar allesvernietigend. Wat mij compleet over mijn toeren krijgt: kleine stickers op fruit.

Die ellendige, nutteloze, tergende stickers. Die kleine etiketjes die zich vastklampen aan appels, peren, bananen, nectarines. Ze zitten er altijd. Altijd. Als je even niet oplet, eet je ze gewoon mee op. Stik je bijna in zo’n stukje gelamineerde ellende. Zit je daar als een halve idioot te hoesten, met een plakstrook op je tong. Als je de sticker wél op tijd ziet, begint het gepruts. Zit je met je nagel dat ding los te friemelen, meestal eindigend in een rouwrand vol vruchtvlees. Laat me duidelijk zijn: appel onder je nagel is een van de ergste dingen die een mens op een nuchtere maag kan overkomen.

Dan is mijn dag om zeep. Helemaal. Moet ik weer met een nagelvijl dat stuk fruit uit mijn vlees schrapen. Terwijl ik dacht gewoon een gezond tussendoortje te eten.

Schillen is ook geen oplossing, die plakkers zijn van plastiek en moeten gerecycleerd. Die moét je eraf halen, anders krijg je weer dat schuldgevoel. Fruit met een afvalprobleem, het is eigenlijk niet te vatten.

Zelf dan ben je er nog niet van af. Die kleverige rotzakjes blijven overal opduiken. Aan je vingertoppen, op de rand van de gootsteen. Onder je koffiekopje, in en op je boeken, naast het stopcontact. En tot slot aan de vuilniszak waar hij nét niet helemaal in zit en aan de rand blijft hangen als een passief-agressieve plakkerige middenvinger.

Dan stel ik mij de vraag: waarom in godsnaam? Waarom moet een appel zich ineens bewijzen? Waarom die onzin? Fruit met een designerlabel. Sinds wanneer is een stuk fruit verdacht zonder sticker? Het is een appel. Hij ruikt naar appel. Wat moet ik nog meer weten? Waarom moet daar ineens “Pink Lady®” op kleven, alsof ik bij de groenteboer denk: “Hmm, zonder keurmerk vertrouw ik het niet.”

Wie heeft dat bedacht? Welke marketinggoeroe vond het een goed idee om moeder natuur te beplakken met plastic logo’s? Mocht ik die loser ooit tegenkomen, ik plak een sticker op zijn voorhoofd. Liefst eentje die er niet meer af gaat. Zo’n flashy  fluorescerend roze ding met “tutti frutti” erop in glitter letters.

Fruitstickers. Klein van formaat, groot in sabotage. Gelamineerde ellende op een sappig jasje. En ik ben ze, eerlijk waar, tot in het diepst van mijn vezels spuugzat.

---

Claire Moens (Antwerpen, °1971) is juweelontwerpster, gemmoloog en oprichtster van het label Claire Moens Jewel Design. Ze combineert haar passie voor edelstenen met een kritische blik op de wereld. Claire is een overtuigd skepticus, met een diepe interesse in wetenschap, waarheid en rationeel denken. Ze is bestuurslid van Skepp (Studiekring voor de kritische evaluatie van de pseudowetenschappen en het paranormale) en auteur van de boeken Magische en helende stenen – feiten en mythes en Kruidengeneeskunde – Wat werkt? Wat werkt niet? En wat is levensgevaarlijk?